Zaveštali smo mu Beograd, proglasili ga za svetitelja, slavimo njegovo ime, a on je kao turski vazal ratovao protiv hrišćana i uveo islam u Evropu.

Da ovo je priča o despotu Stefanu Lazareviću…

Srbi od kada je sveta i veka vole da dele ljude na izdajnike i patriote! Vrlo lako te etikete lepimo ljudima, a pitanje je dali za to postoji valjan razlog.

Zadužbina despota Stefana Lazarevića: Manastar Manasija iz vazduha oduzima dah (VIDEO)

Simbol za izdaju u Srba postao je Vuk Branković, a za herojstvo knez Lazar Hrebeljanović. Međutim upravo je Lazarev sin u Evropu uveo islam, verovali ili ne.

On je, naime prema istorijskim zapisima kao turski vazal učestvovao u bici na Nikopolju. Tu je do nogu potučena hrišćanska vojska i Otomasko carstvo a sa njim i islam doašo je u Evropu.

Prema istorijskim podacima Stefan je aktivno pomagao otomanskom osvajanju Balkana. 1395. godine je kao otomanski vazal predvodio vojsku u napadu na susednu Vlašku (danas Rumunija), koja je nakon toga postala vazalna.

Život u srednjovekovnoj Srbiji: Gradska prestonica je bila tamo gde je živeo vladar, ispoljena podela na društvene slojeve

1396. godine je sa svojim oklopnicima ima presudnu ulogu u bici kod Nikopolja u Bugarskoj, nakon čega su pale Vidinska Bugarska i nepokorna Zemlja Brankovića.

Zbog istaknute uloge u otomanskoj pobedi, Stefan Lazarević je kao nagradu dobio veći deo kosovskih poseda Vuka Brankovića, koji se, gle čuda (prihvatao to neko ili ne) do kraja odupirao Turcima. Januara 1398. godine Stefan Lazarević je sa turskom vojskom učestvovao u pohodu na Bosnu i stigao do Glasinca.

Iste godine dolazi do pobune vlastele protiv njega, koju je uspeo da uguši, uz istovremeni dolazak turskih trupa.

1402. godine posle turskog poraza kod Ankare, i smrti njegovog gospodara Bajazita, prišao je Vizantiji i dobio titulu despota. Po povratku u Srbiju, krajem oktobra 1402. godine, Stefanova vojska napada ostatke zemlje Brankovića, čime počinje dinastički rat koji će trajati narednu deceniju.

U to vreme je otpočeo građanski rat u Otomanskoj imperiji, i Brankovići se svrstavaju uz jednu, a Lazarevići uz drugu zaraćenu stranu.

Naša srednjovekovna dinastija Nemanjića obiluje ovim imenom: A znate li zašto je svaki od njih bio Stefan?

Krajem 1403. ili početkom 1404. godine, Stefan stupa u vazalne odnose i sa mađarskim kraljem Žigmundom od koga dobija Mačvu, Beograd (u koji premešta prestonicu) i druge posede.

Prilikom Žigmundovog obnavljanja viteškog reda Zmaja 1408. godine, Stefan mu postaje prvi vitez. Krajem iste godine, protiv Stefanove vladavine ustaje i njegov mlađi brat Vuk.

Sukobi u Srbiji su okončani tek 1412. godine sporazumom da Đurađ Branković postane prestolonaslednik.

U sukobu među Osmanlijama je 1413. godine pobedio Mehmed I, zahvaljujući Stefanovoj pomoći, nakon čega je usledio period mira.

Posle smrti Balše III Balšića, Stefan je nasledio Zetu, oko čijih primorskih gradova je vodio rat protiv Mlečana. Nakon smrti Stefana 1427. godine, nasleđuje ga sestrić Đurađ Branković.

Neki ocenjuju da je Stefan periode mira iskoristio za snaženje Srbije u političkom, ekonomskom, kulturnom i vojnom pogledu.

Nisu svi srpski kraljevi bili za ponos: On je oženio petogodišnjakinju i uradio joj nešto neoprostivo

1412. godine je objavio „Zakonik o rudnicima“, kojim se uređuje život u Novom Brdu, tada najvećem rudniku na Balkanu. Time je pojačao razvoj rudarstva, koje je bilo glavna privredna grana tadašnje Srbije. Na polju arhitekture, nastavlja se razvoj Moravskog stila, koji je započeo u doba njegovog oca.

U periodu od 1407. do 1418. godine podiže manastir Resavu (Manasiju), poslednju monumentalnu zadužbinu srpskog srednjovekovlja, a Beograd je od porušenog pograničnog gradića pretvorio u modernu utvrđenu evropsku prestonicu, proširivši ga gotovo deset puta.

(espreso.rs, Wikipedia)

Vuk Branković je bio srednjovekovni srpski velmoža, vladar Kosovske oblasti i najznačajnija politička figura Srbije poslednje dve decenije XIV veka.

Bio je veliki dobrotvor i ktitor, izgradio je i obnovio nebrojano manastira, a danas se sa sigurnošću ne zna ni gde je sahranjen. Prema nekim izvorima, grob mu je u svetogorskom manastiru Svetog Pavla, prema drugim u Hilandaru.

Ipak, sve ove činjenice o Vuku Brankoviću manje su ili skoro potpuno nepoznate jer se njegovo ime i danas, vekovima posle, vezuje za izdaju na Kosovu. Iako se celog života borio protiv Turaka, Vuk Branković je tako vremenom postao najpoznatiji “srpski Juda”.

(VIDEO) SEME IZ KOJEG SAM PONIKAO: Beogradski sindikat peva o Kosovu i NAJEŽIĆETE SE kad je čujete

Kako sada smatra najveći broj istoričara, u ovome nema istine, a o izdaji prvi put piše Mavro Orbini puna dva i po veka posle Kosovskog boja! Posle bitke, naslednici kneza Lazara su priznali vrhovnu vlast sultana Bajazita, dok je upravo Vuk Branković nastavio da se odupire Osmanlijama i čuva nezavisnost svoje oblasti.

I koliko je izdaja Vuka Brankovića, stvarna ili izmišljena, naširoko poznata u Srbiji, toliko se o životu ovog velikaša i godinama koje su prethodile Kosovskom boju veoma malo zna.

Evo priče o tome…

Vuk Branković bio je najmlađi sin sevastokratora Branka Mladenovića, koji je u doba cara Dušana upravljao Ohridom. Imao je braću Nikolu Radonju i Grgura i bar jednu sestru čije je ime bilo ili Teodora ili Vojislava.

(VIDEO) Da se naježiš: Jelena Tomašević sa horom Crnomorske mornarice na Krimu otpevala Kosovski božuri

Činjenica da je Dušan Branković bio sevastokrator verovatno znači da je, na neki način, bio rodbinski povezan sa carskom porodicom. Ista titula dodeljena je Dejanu, rodonačelniku porodice Dejanović, koji je bio oženjen Dušanovom sestrom Jevdokijom. Ako je ova tvrdnja tačna, to zapravo znači da je Vuk Branković bio Nemanjićke krvi.

Posle očeve smrti, pre marta 1365. godine, Vuk sa starijim bratom Grgurom napušta Ohrid i odlazi na porodični posed u Drenici. Njihov najstariji brat Nikola Radonja se pre toga već zamonašio u Hilandaru, pa su Grgur i Vuk nastavili upravljanje teritorijama.

Vuk se oko 1371. godine oženio Marom, ćerkom kneza Lazara, čime se rodbinski povezao sa knezom, sa kojim je tesno sarađivao na širenju njihovih oblasti, pošto je zabeleženo kako su oni “u slozi i ljubavi pobeđivali neprijatelje svoje”. Ta bliska saradnja potrajala je do Kosovske bitke i pogibije Lazara Hrebeljanovića.

Ima li istine u ovome: Manastir koji krije tajnu groba Miloša Obilića

Poraz i pogibija kralja Vukašina i despota Uglješe u Maričkoj bici 26. septembra 1371. godine izmenila je prilike u nekadašnjem srpskom carstvu. Nestanak dvojice najmoćnijih velmoža i stupanje njihovih potomaka u vazalne odnose sa osmanskim sultanom, iskoristila je ostala moćna vlastela, uključujući kneza Lazara i Vuka, koji je do 1377. godine ovladao Skopljem i 1378. godine i Prizrenom.

Tokom 1373. godine, Vuk je ušao u široku koaliciju, stvorenu protiv župana Nikole Altomanovića, inače sina njegove tetke Ratoslave. Posle njegovog sloma i oslepljivanja, knez Lazar, ban Tvrtko, Balšići i Vuk su svojim oblastima pripojili delove Nikoline države, a u Vukovoj oblasti su se našli Senice, Zvečan i delovi Polimlja.

Brankovići su se tako ustoličili kao jedna od najmoćnije vlastele i kao takvi dočekali Kosovski boj 1389. koji se odigrao na teritoriji pod njihovom upravom. Vuk Branković je komandovao desnim krilom srpske vojske.

(dnevno.rs, Wikipedia)